 |
اشک ستاره |
 |
|
با درود ترنم اندوه بر لب های خشکم جاریست. از تو دیگر نمی گویم، این بار آمده ام تا از تو نگویم. آری، آمده ام. از هیاهوی خاموش اوین! هنوز زمزمه اندوه دیوارهای سرد را با قطره قطره شوق احساس می کنم. خیابان های بی دلیل لس آنجلس را نیز در نوردیدم. هر چه پیش تر رفتم، ژرفای بی کسیم نمایان تر شد. چه شکوهی داشت لحظه پر پر شدن آخرین اقاقی! سرد و خاموش، تلخ و سنگین. دهم بهمن ماه و جشن سده، هنوز شادباش مادرم را نشنیده بودم که بغضش ترکید. سیوند آبگیری ...!!! می شود یا شد؟ نفهمیدم. کابوس زندگی، شوکران من و من! دیدی دیگر از تو نگفتم! اگر سال پیش بود واژه آخرم من و تو بود! آی مردم! به سراغم نیایید! نوشته هایم را نخوانید! اندوهم را به تماشا ننشینید! آرامگاه پدر، شوق پرواز، ترنم آواز، هویتم، فرهنگم و همه هر چه داشتم! با هم بشمارید 10، 9، 8، 7 و ... و 1 زیر آب غرق شد. هورا بکشید تا بغضم را با آسمان قسمت کنم. ناتوانیم را در دفترچه های خاطراتتان بنویسید. من بی تاریخ، من بی فرهنگ، من بی ایران یعنی هیچ و امروز پوچ تر هر پوچی ناله بی کسی سر داده ام. یک سالی که نبودم پدر بزرگم را از دست دادم. روحش شاد! دیشب به خوابم آمد، خواستم در آغوش بگیرمش، خنده تلخی کرد و خود را کنار کشید. در نگاه مه آلودش غرق شدم. زیر لب زمزمه می کرد: « پدرت ایستاد تا فرهنگمان نابود شد و تو ایستاده ای تا تاریخی نداشته باشیم». پاسخش را چه بگویم؟ تو بگو؟ تو که با من نیامدی تا پاسارگاد زیر آب نرود! تو من! کاش این آخرین نفس باشد. کاش ... . ********************* نه زمین خاک قدیمی نه هوا همون هواست تاچشمهام کار میکنه هر چی که مونده نابجاست تاچشمهام کار میکنه هر چی که مونده نابجاست داره از قبیله ما یکییکی کم میشه هر چی دوست داشتم و دارم راهی عدم میشه هر چی دوست داشتم و دارم راهی عدم میشه مثل ابرهای زمستون دلم از گریه پره شیشه نازک دل منتظر تـلنگره مثل ابرهای زمستون دلم از گریه پره شیشه نازک دل منتظر تـلنگره غم سفرههای خالی دستهای نحیف مردم داغ شلاق جهالت به تن شریف مردم غم اعدام ستاره انهدام سرو آزاد تیر باران شقایق باغبانی کردن باد همه قطرههای خونی که به خاکم شده فریاد همه اینهایی که گفتم بغض هر روز منه من رو در من میشکنه مثل ابرهای زمستون دلم از گریه پره شیشه نازک دل منتظر تـلنگره مثل ابرهای زمستون دلم از گریه پره شیشه نازک دل منتظر تـلنگره |
||
|
2
نوشته شده در جمعه سیزدهم بهمن 1385ساعت 0:5 توسط نوید
|
|
||
|
|
درباره |
|
فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک بسپارند تا اجزاء بدنم ذرات خاک ایران را تشکیل دهد. داریوش : ای مزدای اهورا این کشور را از خشکسالی از دشمن از دروگ دور بدار. خشایارشا : اهورا مزدا خدای بزرگی است که زمین را آفرید، که آسمان را آفرید، که مردم را آفرید، که شادی را برای مردم آفرید. خواجه نصیر توسی : پیروزی از آن مردمانی است که همیشه توانایی در برابر سختی ها را داشته باشند. بزرگمهر : سرنوشت با پروردگار است ، خشنود به آنم ، در سختی شکیبایم ، شکوه نکنم ، بدتر از این سختی باشد و سختی بگذرد ، در پناه و یاری پروردگار. وهمن : اشا یا اشویی برابر راستی ، پاکی ، سامان ، آرامش جهان ، هنجار هستی ، درستی ، پارسایی ، پرهیز کاری ، داد ، نیکویی ، پیمان داری ، و ... می باشد ، درستکار آنست که اگر راستی و اشویی به زیان اوست دست از آن بر ندارد و از آن نگریزد. رستگاران همیشه راست و درست اند. نیما یوشیج : باید از چیزی کاست تا به چیزی افزود. بیرونی خوارزمی : آری تعصب چشمهای بینا را کور می کند و گوشهای شنوا را کر می سازد و هر کسی را به باوری وادار می کند که خرد و دانش آنرا گواهی ندهد. فریدون مشیری : مهر می ورزیم، پس هستیم! کمبوجیه : هرگز آفریدگار هستی را از یاد مبر، زیرا که جهان آفرین همواره، نه تنها هنگام سرافرازی و نیک بختی بلکه در هنگام نیاز و تنگی، شایستهی ستایش است. متون پهلوی : چند چیز مردمان را بیش به کار اندر باید؛ خرد، هنر، دیدن و دانش دانستن، توانگری و دادی، خوب پنداری، خوب گفتاری و خوب کرداری. خواجه عبدالله انصاری : خداوندا! کجا بازیابیم آن روز که تو ما را بودی و ما نبودیم، تا باز به آن روز رسیم میان آتش و دودیم اگر بدو گیتی آن روز یابیم پرسودیم ور بود خود را دریابیم به نبود خود خشنودیم. متون پهلوی : به فرهنگ خواستاری کوشا باشید چه فرهنگ اندر ( روزگار ) فراخی پیرایه و اندر سختی پناه و اندر نیاز دستگیر و اندر تنگی پیشه است. |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
بهمن 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||
|
|
|
|